سیستمهای نوآوری با مرزهای جغرافیایی

دانش ما در مورد سیستم ها، به یادمان می آورد که هر سیستمی با اجزای تشکیل دهنده و ارتباط بین آنها هویت می یابد. پژوهشگران سیستمهای نوآوری نیز به دنبال پیدا کردن چنین هویتی برای این سیستمها هستند. فریمن[1]، لاندول[2]، نلسون[3] و بسیاری دیگر مرزسیستمهای نوآوری را شبکه هایی می دانند که در یک محدوده جغرافیایی به تولید، بهبود و توزیع فن آوری نو می پردازند. پاویت[4] اجزای این سیستم ها را نهادها (سازمانهای نوآور، دانشگاهها و سازمانهای پژوهشی، سازمانهای آموزشی و دولت با ابزار مالی اش)، انگیزه های[5] این نهادها و شایستگی هایشان[6] می داند. مرز جغرافیایی یک سیستم نوآوری می تواند مرزسیاسی کشور باشد (سیستم نوآوری ملی[7]) یا به منطقه ای از کشور محدود شود (سیستم نوآوری منطقه ای[8]). ذره بین پژوهشگران نوع اول بر ویژگی های فرهنگی کشور و سیاستهای صنعتی دولت وذره بین پژوهشگران نوع دوم بر نزدیکی جغرافیایی و انتقال دانش متمرکز است. باز هم باید وعده پست بعد را بدهم چون از پست طولانی خوشم نمی آید. تا هفته بعد

1- Freeman (1987)

2- Lundvall (1992)

3- Nelson (1993)

4- Pavitte (1994)

5- Incitations

6- Competence

7- National IS

8- Regional IS