اندازه گیری نوآوری- دوم

سنجه دوم که پس از گواهینامه نوآوری بیشترین کاربرد را در اندازه گیری نوآوری دارد بودجه پژوهشی سازمان است. ناگفته پیداست که بودجه پژوهشی (یا همان هزینه تحقیق و توسعه) ستاده فرآیند نوآوری نیست اما می تواند نشان دهنده گرایش سازمان به نوآوری باشد. این سنجه می تواند نوآوری هایی را که ثبت نمی شوند پوشش دهد. سازمانهایی که وارد بورس می شوند باید بودجه پژوهشی خود را گزارش دهند و این، دسترسی به آن را برای پژوهشگران آسان می کند. اما ایرادهایی که بر این سنجه می توان گرفت کم نیستند. یکم این که سازمان ها از گزارش دادن این بودجه رویگردانند. آنها نمی خواهند گرایش های راهبردی شان در بازار رو شود. دوم این که بسیاری از نوآوری ها نتیجه بودجه پژوهشی نیستند و این سنجه توان پوشش دادن آنها را ندارد. ایراد سومی که می توان شمرد چشم بستن این سنجه بر کارایی بودجه پژوهشی است. پژوهش ها نشان دهنده رابطه تنگاتنگی بین اندازه سازمان و بودجه پژوهشی آن است اما چنین رابطه ای بین اندازه سازمان و تعداد گواهینامه نوآوری برقرار نیست. بخشی از این ناهمخوانی را می توان به کارایی بودجه پژوهشی نسبت داد

خوب این هم سنجه دوم و این پست، تا پستی دیگر و سنجه ای دیگر بدرود