اندازه گیری نوآوری- سوم

راه سوم برای اندازه گیری نوآوری پرسش مستقیم از سازمان است. سنجه ای که این روش به دست می دهد می تواند کمی یا کیفی باشد. در پرسشنامه هایی که تهیه می شود می توان از نوآور بودن یا نبودن سازمان، تعداد نوآوری، اهمیت نوآوری برای سازمان و بازار، انگیزاننده ها و باز دارنده های نوآوری و هزینه پژوهش سازمان پرسید. این روش می تواند برخی کمبود های دو سنجه پیشین را جبران کند. می توان امید داشت که در این روش هیچ نوآوری از قلم نمی افتد. همیچنین این روش می تواند اطلاعات بیشتری از سازمان و نوآوریش در اختیار پژوهشگر قرار دهد. اما این روش هم به دور از ایراد نیست. نخستین ایراد این روش هزینه بر بودن آن است. ایراد دومش همگن نبودن سنجه های بدست آمده است. دیدگاه سازمان ها به نوآوری همسان نیست و این می تواند همگن بودن پاسخ ها را به هم بزند. سومین ایراد به ناکارآمدی پرسشنامه بر می گردد. سازمان ها معمولا از پاسخ دادن به پرسشنامه های این چنینی سر باز می زنند و یا به همه پرسش ها پاسخ نمی دهند. در برخی از کشورها قوانینی به تصویب رسیده است که سازمان ها را موظف به پاسخگویی به چنین پرسشنامه هایی می کند و در مقابل پژوهشگران را موظف به سری نگه داشتن پاسخ ها می داند